1 - اللّه برخى از دانشمندان لغت‌شناس گفته‌اند : " اللّه " در اصل " إله " بوده كه اسم جنس " آلهه " است ، الف و لام تعريف بر سر آن آمده و " الإله " گرديده ، سپس الف را حذف كرده و دو لام را در هم ادغام كرده‌اند تا " اللّه " شده است . يعنى : " إله " و " اللّه " مانند : " رجل " و " الرّجل " اند ، دوتاى اول : " إله و رجل " اسم جنس " آلهه " و " رجال " اند ، و دوتاى دوم : " اللّه و الرجل " با الف و لام تعريف معرفه شده و " رجل " و " إله " مورد نظر را مشخّص كرده‌اند . بنابراين ، معناى " لا إله الّا اللّه " مىشود : هيچ الهى نيست مگر آن الهى كه مورد نظر و قصد گوينده است . و اين پندارى اشتباه است ، زيرا : لفظ " اللّه " - به اصطلاح نحويان - " علم مرتجل " [ منحصر به فرد ] است و مخصوص ذات بارى تعالى است ؛ آنكه صفاتش جامع جميع اسماى حسناست و هيچ‌كس در اين نام با او شريك و انباز نمىشود ، چنان كه هيچ كس در " الوهيّت و ربوبيّت " با او شريك نگردد . پس ، " اللّه " در اصطلاح اسلامى اسمى است مخصوص براى ذاتى كه دربردارنده جميع صفات كمال است ، چنان كه خود سبحانه و تعالى فرموده : " وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى " همه اسماى حسنى از آن " اللّه " است « 1 » و فرموده :

--> ( 1 ) - اعراف / 180 .